Egeltje Zumi weer gezond en heeft een vriendje…

Hoe het begon…

Een warme dag in maart, aan het begin van de avond: Ik kwam thuis en zag de kat van de achterburen ingespannen naar iets kijken in mijn tuin. Op het gras lag een kleine egel, een beetje opgerold, maar het snuitje stak uit. Ik schrok: doodgebeten door de kat? Toen ik me er overheen boog, zag ik het beestje nog ademen. Wat te doen op een vrijdagavond als de Egelopvang al dicht is? Ik belde het nummer op de site en kreeg een aardige mevrouw aan de telefoon. Ik legde het verhaal uit.
Het egeltje kon in een emmer met krantenpapier naar haar gebracht worden…
Toen ik daar aankwam, vertelde ze dat veel egels door de warmte te vroeg uit hun winterslaap kwamen en er nog niet voldoende voedsel voor ze was. Ze nam het beestje onder haar hoede en hoopte maar dat het zou overleven, want het leek wel klein en zwak.
De volgende dag kwam het verlossende bericht: ze had de nacht goed doorstaan en het was een vrouwtjesegel. Ze was veel te licht: maar 400 gram in plaats van de 700 gram die ze zou moeten wegen. Ze had ook last van haar darmen en andere kwaaltjes, dus ze moest in de opvang blijven.

Zumi weer terug in haar oude omgeving

Half april goed bericht: ze mocht worden opgehaald. Ze was aangesterkt en kon de tuin weer in. Tegen de avond mocht ik haar ophalen. Linda van de egelopvang verwelkomde me. Ze haalde uit een poezenreismandje een klein bundeltje en maakte het fleece zakje open: een klein egelkoppie keek naar buiten. “Hier is ze. Zet haar, als je thuiskomt, in het egelhuis, dat je – zoals afgesproken – hebt gebarricadeerd, zodat ze er niet uit kan”. Ik knikte. “Heb je ook kittenbrokjes met kipsmaak gekocht en in het egelhuis gezet en water vlak daar buiten?’ Ik knikte weer. “Mooi. Laat haar daar rustig zitten tot tegen tien uur. Dan kun je de ingang openzetten en afwachten wat er gebeurt..” Ze zette het egeltje in mijn emmer met stro, die meteen begon rondjes te draaien en zo ongeveer onder het stro verdween. Thuisgekomen trok ik tuinhandschoenen aan en zette het egeltje in het egelhuis, dat ik meteen afsloot. Na een paar minuten hoorde ik geknabbel, dus de kittenbrokjes had ze gevonden en bevielen haar. Het was even voor zeven uur, nog een paar uur wachten dus.
Tegen tien uur ‘s avonds naar het egelhuis, geen geluid te horen, ik haalde de stenen weg. Gelukkig was het droog en scheen de maan, daardoor was er nog iets te zien in de tuin. De kerkklok sloeg tien uur en even later verscheen er een klein spits snuitje uit de ingang van het egelhuis. Ze dronk wat water en voordat ik het goed door had, was ze het struikgewas in… Zou ik haar nog terug zien?

Zien we Zumi nog terug?

Omdat ik zo nieuwsgierig was of ze na haar vrijlating nog terug zou komen, besloot ik de volgende avond op haar te gaan zitten wachten. Er was me verteld dat egels een flink foerageergebied hebben en ‘s nachts een kilometer of meer afleggen, dus ze kon al een heel eind uit de buurt zijn.
Het was fris en dik ingepakt zat ik op het bankje bij het egelhuis. Ik had, zoals mij was verteld, de vloer van het egelhuis bedekt met stro en een bakje met kittenbrokjes (kipsmaak) gevuld en in het egelhuis gezet.
Zou ze de weg terug weten te vinden? Ik hoorde overal geritsel in de tuin, maar omdat de maan achter de wolken zat, was het moeilijk iets te zien: was het een kikker die ik hoorde, of een muis.. of toch Zumi? Van een kant waar ik verder geen geluid van had vernomen, zag ik ineens een donker bolletje op het tuinpad. Geruisloos en razendsnel ging het bolletje in de richting van het egelhuis en verdween naar binnen.
Even later: geknabbel. De brokjes waren gevonden en er werd flink gepeuzeld. Had ik voldoende neergezet? Zou ze daar lang over doen? Ik had geen idee.
De maan kwam even achter de wolken vandaan en dat hielp, want ineens zag ik het donkere bolletje bij de waterschaal naast het egelhuis. Ik had niets gehoord en hoorde ook nu niets.. Maar blijkbaar waren honger en dorst voldoende gestild, want ineens was ze weg…

Zumi heeft een vriendje, Bram

Nadat ik alle buren op de hoogte had gesteld van onze “nieuwe” tuinbewoonster en ze had gevraagd loopplankjes in hun vijvers te leggen en lage waterschalen neer te zetten, kreeg ik een bericht.
Bij een van de buren werd regelmatig een egel gesignaleerd en die hadden ze ook gezien in de tijd dat “onze egel Zumi” bij de egelopvang was. Dus: meer egels in onze wijk. Wat een leuk nieuws!
Enkele dagen daarna liet de buurvrouw weten dat ze in de avondschemering een gek geluid in de tuin had gehoord. Toen ze polshoogte ging nemen, zag ze achter in de tuin onder de struiken twee egels!
De ene, groot, stevig, fluitend en snuivend, de andere kleiner en stiller.
De buurvrouw heeft ze niet gestoord, maar wij speculeerden samen natuurlijk wel op de eventuele gevolgen: een vrouwtje is 35-39 dagen zwanger. Als de kleintjes geboren worden, hebben ze nog geen stekeltjes en zijn ze eerst volledig afhankelijk van moeder egel en moedermelk. Pas na 3 tot 4 weken gaan ze met moeder op pad en leren ze wat ze kunnen eten.. Tot nu toe hebben we nog geen kleine egeltjes gezien, helaas.
De grote egel hebben we “Bram” genoemd. Toen ik nog niet wist dat er twee egels in de buurt waren, ging ik er vanuit dat het altijd Zumi was, die ik zag. Nu ik weet dat er meer egels door de tuin kunnen banjeren, ben ik extra oplettend en ik kan inmiddels het verschil tussen hen zien.

Helmie van Ravestein.